Morriña

Despois de non sei xa canto tempo, volvo recuperar este pequeno espacio. Precisaba poñer unhas palabras, aporrear unhas teclas, pulsar uns botóns... porque nunca pensei que se podería estrañar tanto a alguén.
Quen? Cando? Por que? Como?
Eu sei, e ti tamén.

Recordos

Este relato escribino hai xa bastante tempo, por iso (entre outars cousas) está escrito en castelán. Xa sei, está mal escrito, erros de estilo e probablemente de vocabulario, pero así é como o escribin e así o poño. Aí vai:

El vapor empañaba la ventana. El agua caliente que chocaba contra ellos lo hacía elevarse en espirales que llegaban hasta el techo. La misma agua que hacía que sus cuerpos se volvieran cálidos y resbaladizos al tacto del otro. Pero no les importaba. Al fin estaban juntos, y eso era lo único importante.
Él la tenía aprisionada entre sus brazos, apoyada en la pared, mordisqueándole el cuello. Ella deslizaba sus dedos por su espalda. la pasión que se estaba desatando en aquellos momentos era incontenible. Se necesitaban, necesitaban desesperadamente tocarse, besarse, tener conciencia del cuerpo del otro. Su unión se fue haciendo cada vez más íntima, más profunda, hasta que el estuvo completamente dentro de ella. Entonces comenzaron una especie de danza, en parte lucha, por ver quién de los dos podía más.
Mientras esto ocurría, parecía como si el tiempo dejara de existir y en el mundo solo estuvieran ellos, suspendidos en su burbuja de éxtasis. Hasta que, finalmente, esa burbuja explotó y se quedaron pegados, extasiados y felices.

Ola

Sabes quen son? Seguro que si. Veña, fai memoria. Pensa. Seguro que me coñeces. 
Aaahh, ves como si? Efectivamente, son quen pensas. Que fago escribindo isto? Nin idea. 
Coñeces esa sensación, como de AAAAUUUGGGHH, cando... Pero que digo! Claro que non. As cousas son moi diferentes ó outro lado do río.
Disme que nade, verdade? É unha posibilidade. Pero é complicado nadar cando a auga está infestada de crocodilos. 
Que intente despistalos? Non hai carnaza suficiente no mundo como para afastalos. Son crocodilos gardiáns, recordas?
Que pase por unha ponte, dis? Podería intentalo, si. Pero sabes que ocorre? Por moito que eu a lance, se ti non a recolles nunca conseguirei pasar.

Paranoia, volumen 5

Xoves. Por fin era xoves. E, aínda que no fondo estaba algo asustada, morría de ganas por estar a soas con el. Tantas, que non puido agardar e foi buscalo antes da última clase. Foi directa á sala máxica, pero non estaba alí. Estrañada, dispoñíase a volver cando oíu que a chamaban.

            - Naiara! – bisbou unha voz á súa dereita.

            - Que!? – respondeu ela, asustada

            - Tranquila – riu a voz -, son eu.

            - Onde estás?

            - Aquí – asomou a cabeza por detrás dunha estantería e tendeulle a man.

            - Dende cando te volviches pantasma? – bromeu, agarrándolle os dedos.

            - Non son unha pantasma, só son discreto – tirou dela e levouna a un rincón tranquilo.

            - A xente discreta non da sustos de morte.

            - Veña, non disimules, sei que viñeches aquí a buscarme.

Ó verse descuberta ruborizouse ata as orellas, pero mantivo a compostura. Cando estaba a piques de abrir a boca para contestarlle, el púxolle un dedo nos beizos e bicouna no nariz.

            - Temos clase – recordoulle, e marchou, deixándoa alí plantada.

<>, pensou ela, <>. 

Paranoia, volumen 4

A ventaniña saltou. Un cadro azul cunhas letras vermellas apareceu no medio da pantalla do ordenador. <>, era o único que poñía. Pensou un anaco e logo respondeu.

“Ti que cres?” Segundos de tensión, e logo: <> “A inseguridade non leva a ningunha parte, sabes?” <<...>> “ Primeiro explícamo,  e logo igual che perdoo>>.

Tardou un bo anaco en responder, e cando o texto apareceu na pantalla, Naiara leuno con avidez.

<>

“De...?” <>.

Desconectouse non ben mandou esta mensaxe instantánea. Naiara, estrañada e, á vez, algo asustada, pechou o navegador, sen decatarse de que tiña outra mensaxe: <>. 

Paranoia, volumen 3

O mércores non deu con el ata pouco antes da unha da tarde. Estaba agardando a que saíran os da clase anterior da aula, apoiada na parede, cando o mirou chegar. Dirixiuse a el de vagar e arrimouse de novo á parede, ó seu carón.

- Ola. – saudouno sen miralo, para evitar que esquivara a mirada  e non respondera.

- ...-

- Eu tamén me alegro de verte – desta vez si que houbo reacción, apenas un pequeno movemento das cellas.

- ...-

- Vasme deixar aquí falando soa, coma se estivese tola?

- Acaso non o estás?

<< Por fin>>, pensou ela, <>.

            - Bueno, aquí todos estamos un pouco tolos, non si?

            - ... –

            - Hoxe estamos pouco faladeiros... Claro, dáseche mellor usar a lingua para outras cousas.

Ante esta provocación, volveu a c ara de golpe e mirouna ós ollos, longa e intensamente. Cando ela estaba a piques de agarralo e bicalo alí mesmo chegou a profesora, momento que Asier aproveitou para zafarse e entrar correndo. Naiara, sacudindo a cabeza, entrou detrás.

            Ó acabar a clase saíron os dous correndo, para non perder o bus, polo que se atoparon de novo na parada. Pero o autobús chegou xa, de maneira que non puideron falar, pero el deslizoulle un papel no  peto e sentou no único asento libre que quedaba na parte dianteira. Ela acomodouse atrás e sacou o papeliño. Era un correo electrónico. Sorriu. 

Espellos

Espellos, espellos... Que grande invento! Eles non que din "estás guapa", aínda que parezas un croio. simplemente, móstrante tal como estás e punto. Sen enganos. Ó natural.

Espellos, espellos... Que grandes que son!

Pero tamén teñen outra función...

Eles simplemente mostran...

Só tes que estar no ángulo correcto de visión.

Último exame!!! (18/1/12)

AAAAAAAAAHHHHHHHHHH!!!

Estou a vinte minutos de empezar o último exame e si, estou bastante dos nervios... Por unha parte, estou nerviosa porque, leñe, é un exame. Pero por outra parteee... WIIIIIIIIIIIIII!! SÓ QUEDA UN!

Si, fixen unha entrada só para dicir o histérica que estou. Non me puiden resistir, isto dos blogs é un vicio U.u

Pensamentos obscenos que fan insostible unha situación xa de por si incómoda

*Eu facendo o parvo no ordenador*

- BUAHAHAHAHAHA! Que comentario máis estúpido! Hahahaha... Dende logo... Aaahhhh, que foto máis ridícula! Bueeeno, vamos ser responsables, a ver faitic... bah, non puxo nada, pero será...!

- Que hai!

- Ola!

'Cona, rapas, que susto me deches,carallo!'

- Sabes si para (unha asignatura que xa non recordo) hai algún libro, ou algo?

- Pois si, teño unhas fotocopias por aquí...

*Buscando desesperadamente na carpeta*

- Pois non, non as teño aquí... PERO PODO ESCANEALAS E ENVIARCHAS!

- Sí?

'Pon cariña de cordeiriño, ou estou flipando outra vez?'

- CLARO QUE SI! SEN PROBLEMA NINGÚN!

'Joder, será mellor que me tranquilice, que aínda se me vai notar ou algo...'

- Estupendo! Gracias!

*Miro para el e descubro que está a sorrir*

'NENO, NON FAGAS ISO, QUE NON RESPONDO! Joder, e agora achégase...'

*Apoia o brazo esquerdo sobre a mesa e vólvese cara min*

'Mimadriñaaaaa... Vale, tranquila... Esta a falarche... responde con normalidade... E MÍRAO, CONA!'

*Sigue falando, pregunta, cóntame cousas*

'... entón é cando te collo e... NON, QUIETA!'

* Estírase e pon a man estirada sobre a barriga*

' AAAAAHHHHHH! Vale, tranquila, non pasa naaada... Cona, QUE SE LLE MIRA A BARRIGA!! Reláaaxate... Ai, Diormío, neno, PIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII, de verdade, buuuuuf...

- Hostia, que dejé el msn abierto! Y como se cierra este programa? Es que yo tengo otro...

- Hahaha! Bueno, polo menos non o deixaches aberto e marchaches!

'Por que carallo non son capaz de dicir algo intelixente!?'

*Deixa o ordenador e volve á postura de antes*

'Ahhhh... si, xa recordo, si... '

- Bueno, que hora es ya?

* Mirando a hora na pantalla do ordenador*

- A unha e media.

- Me voy a ir ya.

- Vale

'NOOOOOON, NON MARCHEEEEES'

*Mírame e sorrí*

'Ou si, como queiras... feel like a manteiga ó sol...'

- Cuando puedas, mañana o así, escaneas eso...

- Sen problema, tranquilo

*Intento infructuoso por sorrir como unha persoa normal, e non como unha depravada...*

- Hasta el viernes!

- Ata logo!

'Ata logo... ATA LOGO! Joder, pero que burra que son...'

*Seguíndoo coa mirada*

'Si, son unha burriña... unha burriña de campionatoooo... feel like Homer Simpson diante dunah rosquilla glaseada...'

By Coreanagilipollasquecandoestásoafalapoloscodosecandotenquefalarnondiunhapalabra

Exames, exames everywhere

Coñecedes esa sensación, como de AAAUUGGHHH, cando acabas un exame, entrégalo, e ó saír recordas que esqueceches facer unha pregunta, que ademáis era fácil?

Paranoia, volumen 2

Aquí está o estupendo, o marabilloso, o fantástico... bueno... isto... "relato".


Un segundo despois estaba atrapada entre a parede de ladrillo da aula e o dono daquel brazo, que lle susurraba ó oído palabras que ela non podía comprender, de tan atordada que estaba. Ó ver que non respondía, apartouna da parede, abrazouna con forza e díxolle:

- Sinto ser tan brusco, pero non podía soportalo máis. Tiña que facelo.

Dito isto, colleulle a cara cunha man de dedos longos e finos e achegouse a ela, ata que os seus labios quedaron a escasos milímetros. Facendo un esforzo monumental, contívose un momento, o xusto para dicirlle, cun sorriso pícaro:

- Dime que isto non é o que queres, e marcho.

No medio da escuridade, ela sorriu. El non o puido ver, pero si notou como ela salvaba a distancia que os separaba e, suavemente, facía que os seus beizos se tocaran. Ó cabo duns segundos, soltouno e afastouse del. Non reaccionou. Ela, preocupada, estirou o brazo e tocoulle o ombro.

- Asier...

El seguiu sen responder. Colleulle as mans e achegounas á cara sen afeitar. Rascaba. Ela estirou os dedos e seguiu con eles a liña da súa mandíbula. Abriu a boca para dicirlle algo, pero de súpeto tirou dela e atacou a súa boca coma se fose un náufrago á deriva aferrándose a un madeiro. Agarroulle a cabeza cunha man e colocou a outra no medio das súas costas. Naiara quedou quieta un momento, coas mans non seus brazos. Notáballe os músculos tensos por debaixo da roupa. Aínda máis, ríxidos. Deslizou a man ata o seu pescozo, nun aceno tranquilizador. Automaticamente, notou como el relaxaba todo o corpo. Ela zafouse do seu abrazo e apoioulle as mans no peito. Empurrouno cara atrás, ata que tropezou cunha cadeira e caeu sentado nela. Seguiu presionando os seus ombros para que non se levantara e, poñendo unha perna a cada lado da cadeira, quedou sentada sobre el. Apertouse contra o seu peito, e el pasou as mans polas súas costas, impedindo ambos calquera posibilidade de fuxida. Ficaron así un anaco, bicándose sen descanso, entrelazando as linguas, ata que ela soltou o seu pescozo e meteu as mans por debaixo da súas camiseta. Entón el reaccionou. Soltouna e ergueuse de golpe, facendo que ela case caese ó chan. Abriu a porta e, grazas á claridade que inundou a aula, Naiara puido ver como el apertaba os puños e marchaba correndo.


Quedou deitada un anaco máis, reflexionando. Por que fixera iso? Ademais, despois, cando estaban todos xuntos, falando tranquilamente antes de entrar á última clase, el estaba na outra punta do grupo. E notaba que a estaba a mirar, pero cando ela desviaba a vista e a dirixía ós seus ollos, el viraba a cara.
Abriu os ollos e ergueuse da cama. Colleu a bata e, mentres a poñía para que non lle collese o frío, decidiu que falaría con el ó día seguinte, custase o que custase.

Obra de arte

Boas, meus nenos! ¿Sabedes? GuguTata fixo un debuxo de felicitación a Queroseno e Troncho perdido. Aquí o tedes:




Pedazo obra de arte. Teño unha Picasso na familia. =D

Paranoia

Boas. Hoxe apetecíame compartir unha cousa. Escribino hai xa unhas semana, e está sen terminar (coma todo o que escribo últimamente). De todas maneiras, cando o acabe (se é que o acabo) farei unha entrada nova con todo o texto.

“Esta mañá non podía deixar de mirarte”. Ela non puido evitar sorrir, ó ver aquela nota entre os seus apuntes. Por fin, despois de dúas semanas recibindo aqueles misteriosos papeliños, sabía de quen procedían. E tamén sabía onde atopalo. Cando o localizou ente o enxame de estudantes, dirixiuse cara el en silencio. Quedou un anaco mirando para as súas costas, recreándose coa visión dos seus anchos ombros e da pel do seu pescozo, que se lle antollaba moi suave. Tanto, que se estremeceu só con pensar en rozala coa punta dos dedos. Sacudiu a cabeza, incómoda. Non, ese non era o momento de pensar niso. Primeiro, tiña que asegurarse de que el soubera que o descubrira.

Achegouse de vagar e sentou ó seu carón. Saudouno cun tenro “ola” e un pequeno sorriso. El devolveulle o saúdo, mirándoa medio segundo máis do necesario, e volveu cravar os ollos nos seus apuntes. Ela sacou as súas cousas, e aproveitou ese momento para miralo de esguello. Recorreu cos ollos todos os seus rasgos, a fronte, o nariz, as pálpebras, as meixelas, os beizos... Eses preciosos e suaves beizos que tanto desexaba rozar... Volveu sacudir a cabeza, desgustada. Pero que lle facía aquel rapaz por que a atraía tanto? Decidiu que xa pensaría naquilo noutro momento, e puxo en práctica o seu plan. Sacou un papel e escribiu: “ Hai semanas que eu non podo deixar de mirarte”. Pasoulla discretamente e agardou. El leuna en silencio. Ela cruzou os dedos baixo a mesa. El deulle a volta á nota e escribiu algo; despois devolveulla sen mirala. Ela, alarmada pola frialdade coa que o fixera, comezou a pensar que se equivocara de persoa. Tremíanlle as mans, caéuselle a nota ó chan. Colleuna e, cando se volveu erguer, tiña outra agardándoa. Leu primeiro a que acababa de rescatar do chan: “Xoves, 16:30, na fonte”. E a segunda dicía: “; )”. Colleu as dúas e gardounas no estoxo. Dez minutos despois, recolleu e ergueuse, disposta a marchar. Cando pasou por detrás del, nun arranque de inspiración, deslizou os dedos pola súa caluga. O formigueo que lle causou fixo que non puidera deixar de pensar nel o resto do día.

Martes. Aínda era martes. Ela comezaba a desesperarse. E máis despois do que ocorrera esa mañá. Alí, deitada na cama, cómoda e relaxada como estaba, pechou os ollos e dispúxose a recordar...

Dúas clases. Ese día só tivera dúas clases. Cando se dirixía á primeira (chegaba t arde, coma sempre), el pasou ó seu carón. Xusto pegado a ela. Tanto, que lle rozou o pescozo coa punta dos dedos, tal el como ela lle fixera a el. Tanto, que el notou como ela se estremecía. Tanto, que o aire que deixou ó pasar arrastrou o seu aroma ata o nariz dela. Quedou alí plantada, ríxida, ata que unha voz a espabilou.

• Naiara, esperta! Que o profesor xa está dentro!

• Vou, vou!

Abriu os ollos e maldeciu polo baixo. Ergueu a cabeza da almofada e mirou ós pés. O seu irmán pequeno estaba alí, facéndolle cóxegas. Suspirou e despois ergueuse de golpe, sorprendéndoo. Colleuno polas axilas e levantouno. E riu e comezou a pedir:

• O avión, o avión!

E ela, que adoraba a aquel pequeno, xogou con el ata que os dous acabaron baldados.

Soa outra vez. O pequeno acababa de marchar; seica era máis importante merendar que xogar. Sorriu. Ese pequeniño era demasiado simpático.

Volveuse deitar, e desta vez meteuse por debaixo das mantas (por se os trasgos das cóxegas). Alí, acochadiña e quentiña, seguiu recordando...

Saíu disparada da primeira clase. Tiña moita présa. Maldita vexiga

Unha vez fóra dos servizos, localizou ós seus compañeiros e botou a andar cara eles. Ó pasar por diante dunha aula aparentemente pechada e ás escuras, abriuse a porta. Só un chisquiño, o suficiente para que saíse un brazo, a agarrase e a metese dentro.

Biscoito hohoho

¿Sabedes? Onte celebramos o cumple de Queroseno! Non foi gran cousa, unhas tarxetiñas, bicos, abrazos, e... Este pedazo biscoito! Bueno, aquí xa está medio fanado o pobre, e que estaba rico!

Bueno, pois iso é todo, saimos de festa (caían chuzos de punta, acabamos con piscinas nos pés), comimos biscoito e rematamos a faena cunha ultra-mega-super-hiper-hamburguesa.

A-lu-ci-nan-te.

REGRESO

Ola, meus filliños! Despois de séculos sen aparecer por aquí (que si, que xa o sei, que me non me botastes nada de menos) por fin regresei. E non creades que me presionaron, diso nada monada, decidín eu soíña volver a escribir paridas por aquí. Si, xa sei que este non é o idima no que falo sempre, pero a partir de agora vádesvos ter que chinchar porque non vou escribir en ningún outro (ata que aprenda coreano, entón VADES FLIPAR)

¿Que que hai de novo na miña vida? Nada en especial... acabei o bacharelato, fixen selectividade, saiume un pelo no nariz, estou na universidade, teño pelos de tola... Minucias sen importancia.

E, de momento, este é o meu triunfal regreso. Cando volva ter algo interesante que contar, volverei como volveu Goku á casa despois de resucitar por terceira vez.

Abur!

La lluvia empapaba su ropa, pero no le importaba. Lágrimas dulces y saladas se deslizaban por su rostro. Las dejaba resbalar, hasta que se perdían en su encharcada camiseta. Caminaba despacio, como sin rumbo, intentado apartar de su mente todos los recuerdos malditos que amenazaban con despedazar su alma.

...

Corría intentando encontrarla. No sabía por qué, no sabía cómo, pero tenía que hacerlo. De repente la vio. Caminando sin rumbo, con la mirada perdida, totalmente empapada. Se acercó a ella. Se agachó. la cogió por los hombros y la zarandeó, intentando desesperadamente hacerla reaccionar. Ella levantó la vista y lo miró.

...

De pronto algo la hizo balancearse. Unas poderosas manos asían sus hombros. Levantó la cabeza. Ahí estaba. Y, a pesar de todo el dolor que sentía, de todo lo que amenazaba con destrozarla, sonrió.

FARO DE VIGO (II)

Anamariel huye de la justicia y vuelve a sembrar el caos

Este minúsculo ser, un hada que fue detenida ayer por cargarse todas las puertas y ventanas de O Viso, en Redondela, volvio a hacer de las suyas.

Horas después de ser encarcelada en la perrera, la policía local la sacaba de allí para trasladarla al juzgado. La escolta que la trasladó contaba con 20 miembros presentes rodeando al hada y múltiples refuerzos apostados a lo largo de todo el recorrido que debía hacer la furgoneta blindada anti-bombas nucleares.

A mitad del camino, el hada, usando sus polvos mágicos de hada, hechizó a los agentes que la escoltaban haciéndolos creen que eran gallinas y abrió un boquete en el techo de la furgoneta. Los refuerzos enseguida actuaron, pero nada se pudo hacer. En hechizo se había extendido y cuando llegaron se encontraron a los 20 agentes clocleando cual gallinas chocas.

No contenta con desgraciarlos de esta manera, Anamariel los hechizó de nuevo, de manera que empezaron a poner huevos sin control y acabo la carretera hecha una tortilla.

Acto seguido, el hada se dirigió al domicilio de la jueza responsable de ella y, usando sus polvos mágicos, le llenó el tejado de la casa de cagadas de gaviota. Después invocó a una tribu de aborígenes australianos, que entró en la casa cual horda de elefantes desbocados, destrozándolo todo a su paso. Por suerte la jueza no se encontraba en la casa, por lo que el hada se fue del lugar riendo como una histérica.

En estos momentos la policía debería estar buscándola, pero el hechizo se extendió del todo y ahora todo el cuerpo de policía está abasteciendo a la población de huevos.

Seguiremos informándoles en cuanto se sepa algo más del caso.

FARO DE VIGO

El hada Anamariel ataca O Viso

Los hechos ocurrieron la madrugada del pasado día 18 de Febrero. Los vecinos de esta parroquia del municipio pontevedrés de Redondela dormían plácidamente cuando este ser, ávido de destrucción, empezó a romper puertas y ventanas a mansalva.

Los vecinos, asustados, llamaron a la protectora de animales, que consiguió capturar a este ser y encerrarlo en la perrera, donde aguarda a la espera de ser llevaba ante la jueza de instrucción nº 13 del Juzgado de Redondela, la magistrada Estefanía González Álvarez.

"La Noche Es De Los Lobos" (I)

Oscurecía. Del interior del bosque comenzaban a surgir retazos de oscuridad que poco a poco lo iban cubriendo todo. La escasa gente que todavía quedaba por las calles se apresuraba a entar en sus casas para después cerrarlas a cal y canto y permanecer en su interior sumidos en la oscuridad hasta que el amanecer los liberase. Y es que el más mínimo rasto de vida humana bastaba para atraerlos. A ellos, los moradores de la oscuridad y las tinieblas. A ellos, que habitan en el espeso bosque que les rodeaba. A ellos, las bestias arnívoras, deoradoras de carne humana. A ellos, los grandes lobos negros.

Todo empezó el día en que un grupo de jóvenes decidió salir del`pueblo y pasar la noche en el bosque, con motivo del cumpleaños de uno de ellos. Salieron a tiempo, sobre las seisde la tarde. Se internaron en el corazón del bosque, buscando un amplio claro en el que poder acampar. Nunca regresaron. Ni siquiera encontraron sus cadáveres cuando, días después y bajo la seguridad del sol del mediodía, dieron con los restos de su pequeño campamento. Unos cuantos jirones de ropa esparcidos por allí fue lo único que quedó de ellos.
Desde ese fatídico día, la gete del pueblo vive aterrorizada, encerrada e sus casas, y sólo los más jóvenes y temerarios se atreven a salir después de la puesta de sol. Porque, al caer la noche, se desata el terror.

MARATÓN: Volumen XX (arf, arf)

Puedo escribir historias tristes
E inventar versos oscuros.
Puedo imaginar versos salvajes
Antes de que los creen expertas manos.

Tengo fe
En ti

Orión nos espea, amigo.
Dime si irás conmigo.
Infórmame de tu parecer
O mándame a puñetas hacer


P.D.: Acróstico =P